Op Halloween lijkt de lucht dunner. Alsof de nacht dichter op de wereld ligt, en alles wat beweegt sneller opvalt. Mensen lachen harder dan normaal, praten sneller, doen alsof dat helpt. Jij ook, tot je merkt dat het lachen niet tot achterin je keel komt.

Je ziet hem pas wanneer hij besluit gezien te worden.

Niet met een geluid of een schreeuw, maar met aanwezigheid. Een donkere gestalte die geen licht vangt, die niet opgaat in de nacht, maar de nacht lijkt te verdiepen. Alsof er een stuk schaduw is losgeraakt en rechtop is gaan staan. Je ogen willen eromheen kijken, maar blijven hangen, omdat je brein probeert te begrijpen waar het eindigt.

Het beweegt, langzaam. Niet aarzelend, maar zorgvuldig. Elke stap voelt alsof hij al wist waar hij zou landen. Er zit geen jacht in, geen paniek. Alleen richting.

Dan verandert de vorm.

Een droge beweging, breed en onvermijdelijk, en in één keer is er meer van hem. De lucht lijkt kleiner, niet omdat hij dichterbij is, maar omdat de ruimte ineens toebehoort aan iets anders. Donkere vleugels spreiden zich uit, niet sierlijk, maar als een sluiting. Als deuren die dichtgaan zonder te vragen of jij nog buiten wilde staan.

Je denkt dat je achteruit gaat.

Maar je lichaam vertelt je iets anders: je beweegt, alleen niet meer vrij. Je beweegt omdat je toegestaan wordt te bewegen.

En dat besef, dat simpele besef, is genoeg om je maag koud te maken.