Op Halloween wordt de stad stiller dan normaal. Niet omdat er minder mensen zijn, maar omdat iedereen nét iets zachter loopt. Geluid lijkt die nacht sneller te verdwijnen. De straatlantaarns doen hun best, maar het licht haalt de grond nauwelijks. In die halfschaduw hoor je eerst de wielen.

Een kinderwagen. Langzaam voortbewogen, met het geduld van iemand die geen rekening meer hoeft te houden met tijd.

Achter de wagen loopt een vrouw zonder haast. Haar rug is recht, haar houding geoefend, alsof verdriet iets is dat je kunt leren dragen zonder dat het breekt. Er is niets aan haar dat uitnodigt tot een vraag. Mensen stappen automatisch opzij. Niet uit beleefdheid, maar uit instinct. Een rouwstoet voor één, waar je ongemerkt onderdeel van wordt.

De wagen stopt precies tussen twee lichtvlekken in. Een plek waar gezichten hun scherpte verliezen.

De vrouw buigt licht naar voren en fluistert iets onder de kap. Je hoort geen woorden, maar het ritme verraadt dat ze niet tot levenden spreekt. Van binnenuit verschijnt een bleke gloed, koud en onrustig, alsof licht wordt aangestoken op een plek waar geen lucht meer is.

Dan begint het geluid. Eerst nauwelijks hoorbaar. Een schrapend krassen, dichtbij. Iets dat de grens van materiaal aftast. Nagels over hout. Iets dat wil weten hoe dun de wereld hier is.

Er beweegt iets in de wagen.

Niet het soort beweging van een kind dat wakker wordt. Eerder het moment waarop een lichaam zich herinnert wat het ooit was. Een naam lijkt opnieuw vorm te krijgen, en het vlees volgt. De gloed zwelt aan, het krassen krijgt ritme, en pas dan merk je dat je je adem inhoudt.

De kap bolt. Een schaduw rekt zich uit. De kinderwagen is ineens te klein.

De vrouw richt zich op. Haar blik zoekt de jouwe niet, maar gaat erlangs, naar iets dat zich achter je bevindt. Dan verschijnt er een korte glimlach. Niet geruststellend. Eerder opgelucht.

Alsof jouw aanwezigheid nodig was.